Οι τελευταίες εξελίξεις στον Άτλα Αγλαντζιάς μετά και την ανάρτηση του επικεφαλής της επιτροπής ποδοσφαίρου Πανικού Ευριπίδου, προκαλούν μόνο προβληματισμό και θλίψη. Ανεξάρτητα από το ποιος έχει δίκιο ή άδικο, είναι πραγματικά κρίμα να βλέπουμε ανθρώπους που αφιέρωσαν χρόνια από τη ζωή τους σε ένα σωματείο να αποχωρούν μέσα σε ένα κλίμα έντασης και αντιπαράθεσης.
Το κυπριακό ποδόσφαιρο, ιδιαίτερα στις μικρότερες κατηγορίες, στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον εθελοντισμό. Άνθρωποι προσφέρουν χρόνο, χρήματα, γνώσεις και αμέτρητες ώρες από την προσωπική και οικογενειακή τους ζωή, χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα. Όταν αυτή η προσφορά καταλήγει σε συγκρούσεις και διχασμό, χαμένοι είναι όλοι.
Η υπόθεση του Άτλα Αγλαντζιάς ας αποτελέσει αφορμή για προβληματισμό και όχι για περαιτέρω αντιπαράθεση. Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι ομάδες ανήκουν στις κοινότητές τους, στους φιλάθλους τους και στις επόμενες γενιές. Και είναι πραγματικά κρίμα να βλέπουμε ιστορικά σωματεία να οδηγούνται σε εσωστρέφεια, όταν αυτό που χρειάζονται περισσότερο είναι ενότητα, συνεργασία και κοινό όραμα.
Το κυπριακό ποδόσφαιρο έχει ανάγκη από περισσότερες γέφυρες και λιγότερα τείχη. Μόνο έτσι οι ομάδες μας μπορούν να προχωρήσουν μπροστά και να συνεχίσουν να αποτελούν πηγή υπερηφάνειας για τις τοπικές κοινωνίες που εκπροσωπούν.
